Zoete poes

Toen ik heel lang geleden de Dierenambulance oprichtte fronste menigeen de wenkbrauwen, dat was toch wel erg overdreven en veel te “stads”. In de jaren die volgden heeft de Dierenambulance zijn nut bewezen en zijn honderden dierenlevens gered. Zo ook afgelopen weekend. In Harderwijk werd een poes gespot die zwabberend op haar poten over straat dwaalde, amper in staat om te lopen. Een dierenliefhebster dacht dat het dier mogelijk aangereden was en belde de Dierenambulance. Deze kon het sterk verzwakte dier gemakkelijk meenemen en onverwijld werd mijn vrouw op haar privénummer gebeld.

Op de kliniek bleek al snel dat het niet om trauma ging maar om een ver gevorderde staat van onbehandelde suikerziekte. Helaas weer een vondeling zonder adreskokertje of chip dus overleg met de eigenaar was onmogelijk. Met bloedonderzoek konden we de suikerspiegel volgen terwijl de ondersteunende infusen en insuline hun levensreddende werk deden. Enigszins opgeknapt ontpopte de poes zich tot een waar knuffelkanon en was voor de rest van het weekeinde niet meer weg te slaan uit de armen van onze dochter. Uiteindelijk meldde de eigenaar zich dan toch, daar waar wij blijdschap verwachten kregen alle hulpverleners scherpe kritiek te verduren, helaas een modern verschijnsel als deze een leven trachten te redden. Maar het was wel een zoete poes!