Mooi verdriet

In een grote kliniek is het euthanaseren van dieren iets wat je vrijwel elke dag tegenkomt. Het is een apart en tegenstrijdig onderdeel van het vak maar met een goede kritische benadering kan je als professional het dier een waardig afscheid bieden en de eigenaar bijstaan. Van tijd tot tijd wordt je dieper geraakt dan je zou verwachten en zijn het bijna “mooie” gebeurtenissen. Enkele weken geleden moest ik een klein hondje in laten slapen, een grote, onbehandelbare tumor in de buik liet geen keus meer maar het dier had een respectabele leeftijd bereikt. Man en vrouw kwamen samen, al snel bleek het “haar” hondje te zijn. Samen hadden ze veel meegemaakt, de partner was in haar leven gekomen en er waren twee kinderen geboren, samen hadden ze toch zo’n 12 jaar lief en leed gedeeld. Rustig deed ik mijn voorbereidende werk en zag de tranen bij haar opkomen. Ondanks haar eigen diepe verdriet troostte ze haar hondje tot het einde toe, bereid om haar te laten gaan om een einde aan het lijden te maken, tot op het laatste moment stelde ze haar hondje voorop, iets wat veel moed kost. Daarom was het deze keer “mooi” verdriet.