Elise

Dagelijks behandelen we in onze kliniek meerdere verwijspatiënten. Dit zijn patiënten die door hun eigen dierenarts worden doorgestuurd voor verdere diagnostiek en/of behandeling. Per definitie zijn dit interessante patiënten omdat meestal serieus ziek zijn of voor “grotere” operaties komen. Sommige van deze patiënten vergen het uiterste van ons kunnen maar de voldoening is dan ook groot als alles weer goed komt met het dier. Veel van deze dieren zouden een column verdienen vanwege de zwaarte van hun aandoening maar deze keer werd ik geraakt door iets anders.

Einde van de middag dienst een bruine Labrador zich aan vergezeld door een meisje, laten we haar Elise noemen, en haar ouders. De hond is al maanden kreupel en nu moet Dr. Bob het oplossen. De diagnose kan redelijk vlot worden gesteld: een kapotte meniscus is de boosdoener. Geduldig leg ik alles uit aan de eigenaren met een woordgebruik dat ook de dochter kan volgen. Dat dit had gewerkt bleek wel uit het volgende: bij de eerste stilte die viel trok ze haar moeder aan haar arm: “Mama, je mag mijn spaarpot wel gebruiken hoor als dat helpt”. De inhoud kennende schudde Mama lachend haar hoofd, “Nee Elise, dat gaat niet helpen maar het is wel heel lief van je”! Volgens mij kon de Labrador zich geen beter baasje wensen!