Een wijntje helpt!

Dinsdagavond gaat de diensttelefoon terwijl we net proberen te genieten van de verkoelende avondlucht na een snikhete zomerdag. Aan de telefoon een vaste cliënte die hoorbaar overstuur is. We maken op dat haar hond enorm gebeten is en dat het bloed overal en nergens zit dus “meteen komen” is onze dwingende raad.

Even later ligt een oude hond in shock op tafel met vele beten in de halsstreek. Het dier kijkt glazig voor zich uit, voortdurend moed ingesproken door een eigenaresse die staat te trillen op haar benen van de doorstane emotie. Rustig doet mijn vrouw het noodzakelijke, levensreddende werk en maakt de schade op. Als het arme dier de nacht doorkomt en de shock overwint zal moeten blijken of de inwendige schade zich herstelt. In de halsstreek liggen namelijk vele belangrijke en toch ook kwetsbare structuren. Vervolgens werd de hond opgenomen en lag vlot aan de bewaking en de infuuspomp, in de armen van de eigenaresse, want die had ook plaatsgenomen in de kennel en zou voorlopig niet wijken van de zijde van haar dier.

De rest van de avond brachten mijn vrouw en ik door voor de televisie, met enige regelmaat liepen we naar de kennel achter en voorzagen mens en dier van zorg. We konden zelfs een koud wit wijntje kwijt aan de eigenaresse die inmiddels van de ergste schrik bekomen was. Ik had het idee, ondanks de vreemde plek, dat het wijntje verder hielp om van de schrik te bekomen, al hebben we het er maar wel bij eentje gelaten!