Een spannend doosje

Vorige week had ik op een avond de eerste controle na de operatie van Lara staan. Lara was geopereerd aan een “losse knieschijf”. Met een redelijk ingrijpende aanpassing van het kniegewricht zou ze weer goed moeten kunnen gaan lopen. Lara kwam redelijk vrolijk de behandelkamer ingewandeld, vol vertrouwen. Naast haar de baas met in zijn kielzog 2 dochters die duidelijk meer onder de indruk waren dan Lara. Het oudste meisje hield stevig doch voorzichtig een schoenendoos in haar arm geklemd.

Ik bekeek de knie van Lara en gelukkig kon ik iedereen meedelen dat de genezing voorspoedig verliep en Lara kon weer van de behandeltafel af. Er viel een stilte waarbij vader verwachtingsvol naar zijn dochter keek en deze terugkeek met een blik van: ”moet ik het nu echt zelf zeggen?”. Om haar te redden wende ik mij rechtstreeks tot haar met de vraag wat ze voor de dierendokter had meegebracht. Dat luchtte kennelijk op en al snel kreeg ik het hele verhaal te horen van haar cavia die een lelijke plek op zijn huid had gekregen. Nadere inspectie leerde al snel dat het een opengesprongen tumor betrof en ik vertelde haar dat de cavia geopereerd moest worden. Met een schuin oog zag ik vader vriendelijk knikken en ik maakte met dochter in kwestie de afspraak en zowaar verscheen er een lach op haar gezichtje. De cavia is inmiddels geopereerd en zal wel suf geknuffeld worden door een blij bazinnetje!