Belt een vrouw de dokter

Het is pas van de laatste jaren dat er speciale medicijnen voor huisdieren kunnen worden ontwikkeld. Het toenemen van de gemiddelde leeftijd bij sterven zorgt voor een “vergrijzing” bij onze huisdieren. Hierdoor ontstaan wereldwijd grote groepen patiënten waarvoor het financieel haalbaar is voor een farmaceutisch bedrijf om apart medicijnen te ontwikkelen. Zo zijn er bijvoorbeeld specifieke anti-artrose en hartmedicijnen beschikbaar gekomen voor honden.

Vroeger moesten we ons behelpen met medicijnen voor de mens. Middelen als Ibuprofenum en Indocid werden, bij gebrek aan beter, breed ingezet als pijnstiller en met behoorlijke bijwerkingen tot gevolg. Toch kunnen niet altijd medicijnen klakkeloos van de ene diersoort voor de andere worden gebruikt. Zo is bijvoorbeeld het medicijn paracetamol geschikt als middel bij de mens tegen pijn en koorts. Bij de hond kan het bij onjuiste toepassing ernstige bloedingen veroorzaken! Andere fouten die mensen nogal eens maken bij zelfmedicatie van huisdieren is het aanhouden van de kinderdosering van een humaan geneesmiddel. Voor een Chihuahua is dat al snel een 20-voudige overdosering. Zelden komt het voor dat mensen, al dan niet per ongeluk, de medicatie van hun huisdier zelf innemen. Zo ook die ene nacht tegen 03.00, de telefoon ging en aan de andere kant vraagt een vrouw wat de risico’s zijn van een bepaald diergeneesmiddel voor de mens. Zij had zojuist de ontstekingremmers van haar hond namelijk ingenomen. Mijn collega (en vrouw) noemt de werkzame stof van het ingenomen diergeneesmiddel en adviseert de vrouw haar huisarts te bellen, wij zijn als dierenarts tenslotte niet bevoegd om uitspraken te doen in de humane geneeskunde. Waarop de vrouw antwoordde: “ Maar ik kan de huisarts op dit tijdstip toch niet bellen?”