Timo, mijn Chihuahua en zijn gebroken pootje

Timo is een langharige Chihuahua en geboren op 3 april 2009.

Profielfoto Timo

Het begon allemaal op de laatste dag (3 augustus) voor vertrek naar huis vanuit Frankrijk. We waren daar op vakantie en stonden met onze caravan op de camping. Arjan (mijn man) was het dak van de voortent aan het schoonmaken en stond op een geleend trapje. Toen klapte het trapje in elkaar. Arjan kon er nog vanaf springen, maar het trapje viel bovenop Timo. Ik heb nog nooit een dier zo horen gillen. Het ging door merg en been. Achteraf hoorden we, dat zelfs honden in de buurt van onze plek van slag waren.

We zijn toen die dag (dinsdag) naar een dierenarts geweest (gelukkig sprak hij goed Engels, want mijn Frans is maar zozo) en die heeft toen een foto gemaakt. Het linker achterpootje was gebroken, maar aangezien hij maar 1 foto had gemaakt, zagen we maar 1 breuk. (Later bleken dat er dus meer te zijn) Aangezien we de volgende dag naar huis zouden vertrekken, heeft hij toen het pootje helemaal ingetapet. Timo had echt heel veel pijn. Hij had wel pijnstillers gehad, maar de arts had de tape ook op haren geplakt en nadat ik wat haren had losgeknipt ging het ietsje beter. Maar hij had evengoed nog wel veel pijn.

Het was geen plezierige rit naar huis. Dat kan ik jullie wel vertellen. Twee dagen in de auto met een hele zielige hond die af en toe behoorlijke pijn had. Soms lag hij op schoot, maar moest ik hem dus wel heel stil in mijn armen houden en soms lag hij in zijn mand op de achterbank. Als we maar niet teveel over hobbels reden ging het aardig, maar zo gauw hij zich teveel bewoog, gilde hij het uit. Lopen ging wonderbaarlijk best wel goed. Hij strompelde op zijn 3 pootjes wat metertjes over de overnachtings-camping en parkeerplaatsen. Wel heel zielig om te zien. Gelukkig kreeg hij wel van iedereen veel aandacht, dus dat maakte het wel een beetje goed. Ondanks de pijn bleef hij maar kwispelen. Hij kreeg zelfs van een meisje op de overnachtings-camping een knuffeltje, omdat ze het zo zielig voor hem vond.

Donderdagavond 5 augustus kwamen we thuis en toen zijn we direct naar onze dierenarts gegaan. Die zag het niet zitten om aan deze operatie te beginnen en hij belde dan ook direct met Sterkliniek Dierenartsen Ermelo en gelukkig was daar nog iemand aanwezig. De volgende dag moesten we ons om 13.00 uur melden bij dierenarts Bob Carrière.

Toen we daar de volgende dag 6 augustus kwamen, vertelde hij ons dat Timo geopereerd moest worden en dat we om ongeveer 15.30 konden bellen hoe het gegaan was. Toen ik rond die tijd belde, hoorde ik dat er meerdere breuken waren geconstateerd ne het maken van extra röntgenfoto’s maar dat spalken nu ook een behandelingsmogelijkheid was geworden en dat dat de voorkeur verdiende. Het botje dat gebroken was, was maar ongeveer 8 mm dik. Daarnaast zat nog een botje van ongeveer 2 mm dik en dat was nog heel. Onvoorstelbaar. Timo moest een week of 6 rust houden. Dus wij Timo gehaald en gelukkig ging het al iets beter met hem. Hij gilde in elk geval niet meer. Inmiddels was hij een halve kilo afgevallen. Mijn kleine schat. Hij at in Frankrijk al niet veel met die warmte, maar na het ongeluk at hij helemaal niks meer. Gelukkig dronk hij nog wel af en toe iets.

De volgende dag 7 augustus moesten we weer terug voor controle om te checken of de spalk en de botdelen nog goed op hun plek zaten en er werd ons toen verteld dat we elke week terug moesten komen, zodat ze konden zien of alles goed bleef gaan. Dus ik ging elke week naar Ermelo voor controle. Met Timo ging het direct al een stuk beter. Gelukkig. Hij was weer vrolijk, at weer behoorlijk goed en liep als een kievit op zijn 3 pootjes.

Wel moesten we er voor zorgen dat hij rustig aan deed. Korte wandelingetjes buiten om zijn behoeften te doen en dan direct weer naar binnen. Geen traplopen, niet op de bank springen of er vanaf, niet te wild doen enz. Dat is makkelijker gezegd dan gedaan, maar we deden ons best. Je wilt tenslotte dat je hond weer helemaal de oude wordt en volgens Bob was die kans heel groot. Zolang we dus maar rustig aan deden.

Doordat hij op 3 poten liep, was hij wel een stuk sneller moe, dus dat kwam goed uit.

Gelukkig had ik voordat we op vakantie gingen al een honden wandelwagen gekocht. Voor als we naar een restaurant zouden gaan of als we door drukke winkelstraten zouden lopen. Ik wilde niet de kans lopen dat Timo onder de voet gelopen zou worden, dus zo’n wagen is dan ideaal. Mijn man vond het eerst 3 keer niets, maar na een paar dagen moest hij toch wel toegeven dat het een ideale oplossing was. En toen Timo zijn pootje brak, was het helemaal een uitkomst. Ik nam hem overal mee naartoe. En hij vond het prima. Hij kon er in slapen en hij overzag alles. En hij bevond zich ook nog eens op de ideale aaihoogte, dus hij was de koning te rijk.

Het grappige was dat hij, tijdens die hele periode, op 2 pootjes plaste. Als hij moest plassen aan de kant van zijn goede poot, tilde hij allebei zijn achterpoten op (hij kon natuurlijk niet op zijn kapotte pootje staan)en terwijl hij een paar passen op zijn voorpoten liep, plaste hij. Echt om te gieren, zo grappig. Tijdens die hele periode dat hij die spalk had, moest hij eigenlijk een kap om, tegen het bijten aan zijn spalk, maar Timo keek amper naar zijn pootje, dus die kap bleef in de kast. Het is ook niet echt een leuk gezicht, zo’n hond met een lampenkap. Stel je voor, dat je zelf 7 weken met zo’n kap om zo moeten lopen.

Op 24 september mocht dan eindelijk de spalk eraf. Na 7 weken. Dus Timo en ik naar de kliniek en daar werd door Bob de spalk eraf gehaald onder narcose. Gelukkig was het bot helemaal genezen, dus dat was super. Helaas was er een schuurplek ontstaan door de spalk en nu had hij een open wond. Verband eromheen en helaas deze keer wel een kap om, want dan verband verschoof af en toe en dan is het wel heel verleidelijk om er even aan te bijten. Ik heb in die dagen het verband af en toe vernieuwd en begin oktober mocht het verband eraf en was de wond bijna genezen. De frisse lucht zou de rest doen.

Bob wilde dat we op 3 november nog een keer langskwamen voor de allerlaatste check-up dus zo gezegd zo gedaan. Timo was toen weer helemaal de oude Timo. Zijn wond was helemaal genezen en hij rende weer net zoals voor het ongeval. Volgens Bob zag alles er perfect uit en werd Timo officieel ontslagen, zeg maar. Ik was echt dolgelukkig. Wie had ooit kunnen dromen dat het zo zou aflopen. Een 100% gezond verklaarde Timo.

Zo zie je maar. Ook al ziet iets er heel dramatisch uit en denk je: “Dit komt nooit meer goed”; er is altijd hoop. En die hoop had in dit geval een naam en wel Bob Carrière. Dankzij hem en zijn collega’s is Timo weer helemaal de oude.
Onze dank is groot.

En wat ook heel belangrijk is, is dat Timo er absoluut geen trauma aan heeft overgehouden. Hij gaat nog steeds met heel veel plezier naar de kliniek. Misschien komt dat ook, omdat hij er veel harten heeft gestolen. Daarom ook, hebben we ons nu over laten schrijven naar Sterkliniek Dierenartsen Ermelo. Het is wel elke keer een kleine 30 km heen en weer terug, maar ik heb het er graag voor over.

Een bezoek aan de dierenarts moet tenslotte, voor zover dat mogelijk is, leuk zijn. En dat is het voor Timo. Nog steeds.

Gerina Kok

Timo met spalk