Spikey

Profieloto Spikey en MazzelWe hebben onze eerste hond, Mazzel, via het asiel in Harderwijk gekregen, ze was toen 9 maanden oud. Heel snel kwamen we achter dat ze een volle broer in het dorp had; Spikey.

Samen zijn we begonnen met Behendigheid, Spikey uiteraard met zijn toenmalige baas.
Mazzel was in begin nogal voorzichtig, maar Spikey was onmiddellijk razend enthousiast en bloedfanatiek. Behendigheid was zijn lust en zijn leven en eigenlijk moesten al die andere honden gewoon opzij en hem zijn gang laten gaan!
Spikey was sowieso van nature razend enthousiast en bloedfanatiek. Een mooi verhaal was hoe hij werd uitgekozen tussen al die pups in de doos: dat regelde hij zelf. Gewoon uitbreken uit die doos en naar de mensen toe rennen, probeer dan maar een andere pup uit te kiezen!
Toen Spikey 2 ½ jaar oud was, kwamen de kinderen in zijn gezin. Er was weinig tijd meer voor de hond, geen Behendigheid meer. We hebben 3 jaar lang maar sporadisch over hem gehoord; hij zou zijn aangetikt door een auto en haast niet meer kunnen lopen. Het was 3 keer per dag een blokje om. Hij lag op de gang de hele dag en de kinderen lieten hem niet met rust. Kortom – het klonk niet best.
Ineens werden we gevraagd of we Spikey zouden willen overnemen, ze gingen scheiden en er was geen plaats meer voor hond. Daarop was het antwoord heel snel “Ja”.

Spikey en Mazzel konden al goed met elkaar opschieten en Mazzel was heel blij om haar broer erbij te krijgen. Hij was net wat ze miste om helemaal hond te zijn. Hoe lief en zorgzaam je ook bent, je bent maar een mens. Samen graven, op het strand achter elkaar rennen of samen aan een boomstam trekken en grommen: daar heeft een hond een hondenmaatje voor nodig.
Spikey en Mazzel waren binnen de kortste keren echt een setje: ze hebben door alle jaren heen nooit ruzie gehad, er is niet een keer een schermutseling geweest, ze vulden elkaar perfect aan.
Spikey was eerst zeer achterdochtig tegen kinderen en liep met een grote boog om ze heen, maar vrij snel kwam hij er achter dat de meeste kinderen gewoon aardig zijn, en toen ging dat vanzelf over.
Spikey kon ook weer gaan Behendigen, tot zijn grote vreugde. Het is jammer dat de eerste keer in het parcours niet op film staat, hij werd helemaal gek! Piepend, trillend, schuimbekkend, blaffend, grommend – hij heeft geprobeerd om alle hindernissen tegelijk te nemen!
Foto Spikey tijdens een sprongSpikeys interpretatie van Behendigheid was gebaseerd op “Speed & Action”, het feit dat je strafpunten krijgt voor het niet volgens de regels nemen van de hindernissen maakte op hem geen indruk. Op een wedstrijd was het alles of niets, en als alles klopte stond hij meestal op het podium. Als hij er een bende van had gemaakt, had hij nog steeds de grootste lol gehad, dus vanuit zijn oogpunt was het toch altijd goed.

Zijn interpretatie van de meeste zaken in het leven berustte op “Speed & Action” en “Alles of Niets”. Hij beschouwde niet gauw iets als onmogelijk, maar deed steevast zijn uiterste best om een oplossing te verzinnen om het toch voor elkaar krijgen.
Dit dwong ons tot nieuwe aanpassingen in en om het huis.
Bijvoorbeeld moest de hendel van de slaapkamerdeur rechtop worden gezet, anders ging hij lekker naar boven voor een middagdutje op bed, best comfortabel…
Alles wat maar enigszins eetbaar was, moest achter slot en grendel. Letterlijk. De gangkast was pas veilig met een hangslot, voor de zekerheid ging de sleutel ook er uit, je weet maar nooit. Hij heeft er een paar keer ingebroken en zich vol laten lopen met hondenbrokjes, levensgevaarlijk! Iets wat op het aanrecht lag, was kansloos. Een heel brood, een zak appels, pakje tomaten – het maakte niet uit, het kon worden gegeten, en het werd gegeten.
Hengelaars langs de sloot leerden vrij snel dat een lunchpakket veilig was uitsluitend in een dichte tas. Moeders met kleine kinderen die de eenden wilden voeren, leerden net zo snel om dat niet te doen als Spikey in de buurt was: hij sprong gewoon in het water en vrat alles op. Zelfs een boze zwaan die hem op de kop bleef pikken, maakte dan niet uit. Eten is eten!
Spikeys variant van zwemmen in de sloot was een flinke aanloop, bommetje en achter de stokjes aan met een flinke golfslag. Het liefst in wedstrijd met zijn zus, maar dan had ze wel een voorsprong nodig, want Spikey was een stuk sneller.
Foto Spikey gravenGraven was een andere grote hobby, binnen de kortste keren had hij een volledige gangenstelsel voor elkaar, of was hij op weg naar China.

Toen hij 8 jaar was, merkten we op dat hij niet meer zo lekker liep, en ineens ging hij hinken op een achterpoot. Het bleek een flinke knieblessure te zijn, die al langer aan de gang was. Hij had het de hele tijd weten te verbloemen op pure spierkracht, zelfs bij Behendigheidstrainingen en wedstrijden had niemand het gezien. Typisch Spikey!
Gelukkig hadden we al het adres van Dierenkliniek Ermelo, en werd hij daar vakkundig geopereerd door dr. Bob (Carrière).
Hierna volgde een lang revalidatietraject, vele weken alleen voorzichtig rechtuit aan de lijn. Spikey was werkelijk nooit een pieperd, maar nu zijn zus ging Behendigen en hij niet mee mocht, kon je hem bijna zien huilen. Heel zielig!
Met veel geduld en langzaam opbouwen, ging het beter en beter. Hij mocht weer los. We konden verder wandelen en rustig gaan fietsen. We gingen weer het bos in en Spikey kon zich weer lekker uitleven in de vrije natuur. Het ging zo goed dat de vraag begon te knagen; zou het toch mogelijk zijn…..?
Terug naar dr. Bob voor controle/advies, en tot ieders vreugde: Spikey mocht weer gaan Behendigen! Opnieuw was het veld te klein, hij werd weer helemaal gek!
Zo verliepen nog een aantal gelukkige jaren volop activiteit, totdat hij bijna 13 jaar was en begon uit te glijden als hij (te) snel door de bochten ging. Dit keer viel het doek definitief wat Behendigheid betrof; zijn onderrug zat vol verkalkingen en de zenuwen kwamen in de knel. Hier was niets aan te doen anders dan ontstekingsremmer/pijnstiller en genieten van wat nog wel mogelijk was.
Eigenlijk was bijna alles nog mogelijk. Spikey haakte bijv. niet af voor een boswandeling van 2 uur of lekker een rondje zwemmen achter de stokjes.
Een flinke klap was het plotseling overlijden van zijn zus op 13-jarige leeftijd. Op zich geen slechte leeftijd voor een grote hond, maar als je oude hond supergezond is, verwacht je dat het nog een paar jaar duurt, en dat het geleidelijk gaat.
Het was eerst voor Spikey behoorlijk wennen, maar hij pakte de draad weer snel op en paste hij zich aan de nieuwe situatie aan.
Langzamerhand kreeg zijn aandoening meer en meer vat op hem en was het nodig om over te stappen op stevigere medicatie. Op een moment was de hele besturing in de war; bij het aaien in de nek begon een achterpoot ongecontroleerd te spartelen e.d. Door verhogen van de dosis kon gelukkig dit weer worden verholpen. Even had hij babysokjes met rubberen nopjes voor beter grip met opstaan. Eerst was hij daar heel blij mee, maar toen hij weer controle had over het opstaan, trok hij gewoon de sokjes weer uit. Spikey was altijd heel praktisch ingesteld en wat hij zelf kon, deed hij ook het liefst zelf.
We verzonnen nog de “Brokjes-wandelingen” waarbij tijdens de wandeling zijn brokjes hier en daar werden gegooid zodat hij moest zoeken. Vermaak en stimulatie, hij vond het erg leuk. Bijkomend voordeel was dat hij de volledige maaltijd niet in een keer kon doorslikken (inclusieve voerbak).
We waren het eens over een aantal criteria voor kwaliteit van leven: als hij ging dementeren, onzindelijk worden, veel pijn lijden, niet meer kunnen opstaan, niet meer vrolijk zijn, willen eten en knuffelen – dan was het niet meer Spikey-waardig.
Spikeys eigen instelling was dat alles moest kunnen; gebreken waren er uitsluitend om genegeerd te worden. Als het niet meer kon, verzon hij wel een hupje of een andere stand van zijn poten om te compenseren en verder te kunnen lopen. Opgeven was hem totaal vreemd, dat bestond niet in zijn hoofd!
Spikey heeft het ongelooflijk lang volgehouden, en met behoud van plezier in het leven. Hij werd wat dover en zag wat minder goed, maar hij was kraakhelder en tot het eind 100% hond en 100% zichzelf. Ondanks dat de rondjes korter werden, wou hij graag mee en was hij overal in geïnteresseerd. Normaal word je niet blij als je hond rolt in iets smerigs, maar als je hond 15 is, word je helemaal lyrisch – hij doet het nog! En die ondeugende snelle blik over de schouder “ik heb je wel gehoord, maar ik ga toch eerst een potje struikroveren” – heerlijk! Of op je werk aankomen en ontdekken dat je boterhammen zijn gejat uit de fietstas – en daar ook nog gelukkig van worden: die ouwe rakker!
Kortom; Spikey was nog helemaal Spikey, hij was nog vrolijk en knuffelig en gezien zijn leeftijd en beperkingen nog behoorlijk actief.
Spikey heeft begin november zijn 15e verjaardag gehaald (ruim boven de 100 in mensenleeftijd) en ook de Kerst. We begonnen te denken dat hij 2012 ook zou halen, maar net daarvoor werd een van de criteria’s bereikt: hij kon ineens niet meer opstaan. Even omhoog helpen, maar hij wou toch niet meelopen. Het was dus zo ver.
Dit is het moment waar je als baasje altijd tegenop kijkt. Het gaat gebeuren, en je weet dat die dag een keer komt. Zelfs in Spikeys geval; met een hond die al ver voorbij “best voor-datum” is, een hond met een vol en rijk leven, is het heel moeilijk om in te zien dat het nu moet gebeuren. Des te meer omdat ondanks zijn leeftijd, eigenlijk alles nog hartstikke goed was! Behalve dan dat ene vervelende stuk onderrug die niet wou meewerken…..
Spikey was een fantastische hond, een geweldige kameraad. Hij was altijd in voor een potje loltrappen, een heerlijke wandeling, lekker knuffelen. Hij had altijd zijn eigen mening, hij was absoluut niet slaafs, maar paste zich ook aan als dat ”zo nodig” moest.
Ondanks zijn fysieke beperkingen tegen het eind bleef hij dapper doorgaan, zonder klagen.

Spikey was een cadeau, een geschenk, een geweldige hond om mee te mogen maken, net als zijn zus. Ondanks dat hij ruim 5 was toen we hem kregen, hebben we bijna 10 jaar van hem mogen genieten.
Voor geen goud hadden we Spikey en Mazzel willen missen – het waren Golden Years!

Spikey spelend

Deze foto is genomen net voor zijn 15e verjaardag, met nog twee maanden te gaan.
Het is hier nog steeds een vrolijke gozer met volop plezier in het leven!