Oscar, onze wonderhond

Profielfoto OscarWij zien de 3 jarige Oscar in juli 2002 in dierenasiel de Dierenborgh in Velp. Wij vinden hem meteen erg lief, mooi en leuk en willen hem graag in ons gezin hebben.
Oscar heeft helaas al een heel verleden achter de rug van verwaarlozing, mishandeling en is daardoor ook bang. Het asiel vind het erg belangrijk dat we een paar keer bij Oscar komen en dat er een klik is van beide kanten. Gelukkig vind Oscar ons aardig en kiest ons ook uit als zijn gezin. We zijn daar ontzettend blij mee.

Oscar is nooit buiten geweest en alles is nieuw en spannend voor hem. Maar gelukkig went hij vrij snel aan alles binnen en buiten. Hij vindt het wandelen fijn en Oscar leert zelfs om te spelen met een bal en touw ! Oscar vertrouwt ons snel, hij is onze trouwe, lieve hond en we hebben veel plezier met elkaar.

Maar Oscar blijft gestrest en paniekerig als hij in de auto moet of even alleen thuis moet zijn. Oscar heeft verlatingsangst. Martine Carrière noemt Oscar liefdevol “stresskip”. Ze adviseert ons om Tinley gedragstherapie te gaan doen met Oscar. Hij krijgt ook Clomicalm om rustiger te worden en ter ondersteuning van de therapie. Het duurt lang voordat Oscar rustig wordt en hij moet de Clomicalm blijven gebruiken, maar het autorijden gaat beter en Oscar kan al 2 uren alleen thuis zijn.
Oscar heeft veel jeuk, likt zichzelf erg en bijt de huid kapot, in juni 2003 krijgt hij een hypo-allergeen dieet en in juli krijgt Oscar een hormoonpreparaat voor huidaandoeningen. Ook moet Oscar met een hypo allergene shampoo gewassen worden. De huid wordt gelukkig wat rustiger, maar Oscar reageert niet voldoende op de medicatie. In 2006 tijdens de jaarlijkse inentingen, zegt Martine dat ze denkt aan een voedselallergie. Oscar moet iets eten, wat hij nooit eerder gehad heeft en we komen op eend. We moeten eendenborstfilet bakken in maiskiemolie en dan wat geraspte krijt erbij doen. Het is een heel gedoe om eendenborstfilet te kopen én om het te bakken (het stinkt erg), maar we hebben het graag over voor Oscar, die het echt heerlijk vindt.
Later krijgen we van Martine een adres voor rollen worst van rijst en eend. Daar zijn we erg blij mee en Oscar natuurlijk ook.
In juli 2006 glijdt Oscar tijdens het douchen uit en heeft een beetje een blauwe tong. Met lopen zien we dat hij scheef loopt, hij kwijlt erg, trilt en hijgt, zijn temp is 38,6. We bellen met de vervangend dierenarts, deze denkt aan een TIA of epileptische aanval. We moeten even afwachten hoe het gaat en Oscar in de gaten houden. De volgende dag gaan we langs bij Martine. Zij denkt ook aan een epileptische aanval of iets met het hart. Er wordt bloed afgenomen en hieruit blijkt dat het kalium gehalte te hoog is en dit kan duiden op de ziekte van Addisson. Dit is het tegenovergestelde wat Oscar zou kunnen krijgen van het hormoonpreparaat, nl de ziekte van Cushing. Oscar krijgt een ACTH-stimulatietest voor Addison, er wordt weer bloed afgenomen. De uitslag is goed, de waarde is normaal, afwijkend is het kaliumgehalte. Oscar is een grensgeval en zit waarschijnlijk tegen Addison aan. Het kaliumgehalte moet regelmatig gecontroleerd worden.
Eind juli wordt er een ECG gemaakt om te kijken of er iets met het hart is, de polsslag is 92. De hartslag is wat onregelmatig. Het hartfilmpje wordt opgestuurd naar Utrecht. Omdat hier niet zoveel uitkomt, moet Oscar in Utrecht een hartecho laten maken. Het hart ziet er goed uit; de rechterboezem is wat vergroot en lekt een beetje, maar dat wordt regelmatig gezien bij honden. Op het moment is er verder niets meer te onderzoeken. Oscar krijgt wel een allergietest en Oscar is allergisch voor 1 soort mijt, die in allerlei soorten voedsel zit. Maar gezien de jeuk en huidproblemen die Oscar heeft, kan dit niet het enige zijn. Oscar krijgt antibiotica.
In november heeft Oscar weer een aanval wat lijkt op epilepsie. Paul van Aalst zegt dat dit goed te behandelen is, maar een hond krijgt pas medicatie als de aanvallen elkaar binnen 2 à 3 maanden volgen. We moeten een epilepsiedagboek bij houden. Oscar is echt ons zorgenhondje met alle medische dingen, we houden hem goed in de gaten.
In april 2007 gaat Oscar naar Martine voor de jaarlijkse inentingen. Het gaat goed met Oscar, hij heeft geen aanvallen meer gehad en hij ziet er mooi en goed uit. Oscar heeft minder jeuk, het dieet en de hormoonpreparaten hebben een positief effect op de huid. In nov. 2008 krijgt Oscar een soort insult.
Bij de jaarlijkse controle in maart 2011 is Paul verbaasd dat Oscar een lage hartslag heeft. Oscar ziet er mooi uit, zijn vacht glanst mooi, hij heeft zelfs bijna geen tandsteen. Wel heeft Oscar last van artrose aan rechterpoot, hij krijgt hiervoor al medicatie. Het is een ouderdomskwaal en wie had ooit kunnen denken dat Oscar zo oud zou worden, dat hij hier last van zou krijgen.
In juli 2011 loopt Oscar moeilijker, hij lijkt soms wat in de war en hij trekt vaak naar rechts toe, zijn kop staat wat scheef. Dierenarts Paul onderzoekt Oscar en gaat ervan uit dat de problemen veroorzaakt worden door een centraal probleem in de rechter hersenhelft. Oscar heeft een beginnende rechtszijdige verlamming en iets van dementie. Het kan verschillende oorzaken hebben : veroudering, tumor, lever- of nierfalen. Om dit laatste uit te sluiten wordt er bloedonderzoek gedaan, dit ziet er keurig uit. Paul zegt dat we goed de grens in de gaten moeten houden voor Oscar. Hij zegt dat onze wonderhond al drie keer in de blessure tijd zit. We moeten er rekening houden dat Oscar misschien het eind van het jaar niet meer halen zal. We spreken af dat we eerlijk naar Oscar blijven kijken, dat hij het nog fijn en goed heeft. We houden rekening met het uitlaten, we laten Oscar het tempo bepalen. Hij loopt rustig, maar geniet van het snuffelen in het bos en is blij. Het blijft wat wisselend met Oscar gaan, maar heeft geen terugval meer gehad. Na de zomer verbazen we ons hoe goed het eigenlijk gaat met Oscar. Hij eet goed, ziet er mooi en glanzend uit en is tevreden en blij. Ook Paul is verbaasd dat het zo goed gaat met Oscar. Hij denkt nu meer aan een geriatrisch vestibulair syndroom. Wat een tijdelijke kortsluiting is waarbij evenwichtsstoornissen, scheve kopstand en omvallen bij voorkomt. Meestal lost dit vanzelf op en de hond herstelt zich zelf.
In maart 2012 bij de jaarlijkse controle, zegt Paul dat Oscar één van de wonderen is. Hij is erg tevreden over Oscar en blijft zich verbazen over hem. Oscars hartslag is erg laag (tegen de 60), Oscar heeft een AV-blok. We moeten dit in de gaten houden en er op letten dat Oscar of Oscar omvalt/flauw valt, wat nog nooit gebeurd is.
Oscar vindt het fijn om met mooi weer buiten in de tuin onder de bamboe te liggen, dat is zijn favoriete plekje. We lopen een kort stukje met hem in het bos, los lopen vindt Oscar het fijnst. Hij snuffelt dan uitgebreid aan alles. In de winter vindt Oscar de sneeuw niets en wil weer snel naar binnen. We genieten ervan dat het met Oscar zo goed gaat. Oscar blijft ook erg op zijn roedel gericht, hij let goed op de kinderen.
April 2013 gaat Oscar weer naar Paul toe voor de jaarlijkse controle. Paul vindt Oscar er goed uitzien, hij heeft een mooie en volle vacht. Op een paar vetbultjes na, zijn er geen bijzondere dingen.
Een week later ontdekken we tijdens het borstelen tot onze grote schrik, een grote onderhuidse bult in de linkerlies. Oscar gaat naar de dierenarts Kristel de Munnik en Paul komt ook erbij, die ook van de bult schrikt, want vorige week was er niets. Er wordt een echo gemaakt en hieruit blijkt dat het 2 dingen kunnen zijn : een ontsteking, maar dan zou Oscar meer pijn moeten hebben. De andere mogelijkheid waar Paul bang voor is, is een tumor. De bult wordt eerst behandeld als een ontsteking, en dan kijken of de bult minder en zachter wordt. Maar Paul denkt toch sterk aan een tumor. We schrikken hier erg van en zijn verdrietig. Oscar krijgt een antibioticakuur, maar helaas verandert er niets. Het lijkt dus een tumor. We moeten Oscar goed in de gaten blijven houden en kijken of de bult verandert/groter wordt. We merken aan Oscar zelf niets, hij blijft gewoon de dingen doen die hij steeds deed. Oscar lijkt geen last te hebben van de bult, die niet veranderd of groter wordt.
Als Oscar op 8 mei 2013, 14 jaar wordt, krijgt hij even een feestmutsje op. Hij accepteert dit gelaten en geniet van zijn kauwstaafje. We zijn trots op Oscar, die het toch voor elkaar krijgt om deze respectabele leeftijd te halen.
In de warme zomer ligt Oscar graag buiten onder de bamboe. We eten vaak buiten aan de picknicktafel en Oscar komt dan onder een struik liggen. Hij graaft dan eerst een kuiltje en gaat dan heerlijk liggen. We hebben het idee dat Oscar het goed naar zijn zin heeft en geniet van zijn oude dag. Maar we zien ook dat de spierkracht afneemt, maar Oscar is een stoere hond met een enorme wilskracht en tijdens het wandelen ‘scharrelt’ hij nog. Als de kinderen mee lopen, loopt Oscar ook een stukje verder, wel rustig en snuffelend, maar hij moet natuurlijk de kinderen in de gaten houden.
Op 19 september kost het Oscar moeite om een stukje te lopen. Oscar hijgt erg en zijn hartslag lijkt sneller te gaan. Als Oscar plast, valt hij om en plast liggend verder. Hij trekt ook wat met zijn poten. We schrikken hier enorm van en dragen Oscar naar huis. We dachten echt van nu gaat hij…..Oscar eet wel goed en ligt daarna rustig. Maar de volgende dag zet Oscar zich weer schrap met uitlaten, hij hijgt erg. Oscar draait buiten rondjes en plast op de weg, wat hij nog nooit gedaan heeft. Thuis hijgt hij nog even en gaat dan rustig liggen. We maken ons erg zorgen en zijn verdrietig. We willen niet dat Oscar pijn of nog last van iets heeft. We overleggen met Paul van Aalst en we zijn het met elkaar eens, het wordt tijd dat Oscar verder gaat in het ‘hiernamaals’. Het is voor Oscar niet fijn meer nu. Oscar heeft helaas nog 2 aanvallen, waarbij hij onze steun zoekt. Paul komt eind van de middag thuis en Oscar ligt rustig in de kamer. We nemen met veel verdriet afscheid van ons trouwe, bijzondere maatje Oscar. Hij heeft zijn rust verdiend. Paul voelt nog bij Oscars buik dat er bij de milt een verdikking is. Dit is waarschijnlijk een tumor die geknapt is en dat dit de ‘genadeslag’ voor Oscar is geweest. Paul vertelt dat Oscar geen pijn hieraan heeft gehad. Door het langzame bloeden en het harde pompen van het hart om het weinige bloed door het lichaam te laten stromen, viel Oscar om. Oscar heeft gevochten tot het laatst, maar nu kon hij het echt niet meer.
Oscar is echt een wonderhond is, wie had ooit gedacht dat hij bijna 14,5 jaar zou worden met al zijn medische dingen ?! Dit heeft iedereen verbaasd, ook de dierenartsen, die hij ook soms voor raadsels zette over zijn klachten die niet goed te verklaren waren. In het begin zei Martine dat we er rekening mee moesten houden dat Oscar waarschijnlijk niet ouder dan 8 zou worden.
Foto oude OscarOscar is voor ons een erg bijzondere en fantastische hond geweest. Hij is een hele trouwe kameraad die tot het laatst ‘herderde’ over zijn gezin. We zijn blij dat Oscar in ons leven is gekomen, hij heeft ons veel geleerd over onvoorwaardelijke trouw en doorzettingsvermogen. Hij heeft alles en nóg meer gegeven. We zullen hem enorm blijven missen.