Onze ervaringen met Demi, onze labrador

ermelo-foto-demiOnze hond, Demi, had een gezwel op het tandvlees van de onderkaak. De dierenarts heeft het gezwel operatief verwijderd en voor onderzoek opgestuurd. Gelukkig bleek het niet kwaadaardig te zijn. Wel vertelde ze dat het mogelijk was dat het gezwel weer aan zou groeien. Mocht het terug blijven komen dan zou er in het ergste geval een kaakamputatie moeten plaatsvinden.

Dat was even schrikken, maar we gingen er vanuit dat Demi niet zóveel pech had, het gezwel zou gewoon weg blijven. Een kaakamputatie was voor ons in ieder geval géén optie, dat konden we haar niet aan doen.

Nog geen 1½ maand later ontdekte ik helaas toch weer een gezwel op dezelfde plaats. We werden doorgestuurd naar de dierenkliniek in Ermelo. Op de foto’s die van de kaak werden gemaakt bleek dat de onderkaak van Demi flink was aangetast.
Dit proces was niet meer te stoppen en als er niet werd ingegrepen zou de héle kaak worden aangetast wat met veel pijn gepaard zou gaan. Ingrijpen zou dán niet meer mogelijk zijn. Een kaakamputatie was de enige manier om haar te kunnen helpen.

Nu stonden we dus tóch voor de keus! Of, hádden we eigenlijk wel een keus? Demi was verder nog zo goed, ze mankeerde nooit wat, had een goede conditie, ging nog overal mee naartoe, we konden haar echt nog lang niet missen. Ze was bijna 10½ jaar en ja, ze was minder actief. We dachten dat het met de leeftijd te maken had maar soms had ik ook het idee dat ze wat ‘down’ was. Zou ze al die tijd veel pijn hebben gehad?

Maar een kaak amputatie …….. kan je dat je hond wel aan doen?
Kan ze daarna dan nog wel normaal eten en drinken?
Kan ze dan nog wel op brokken kauwen of moet het dan voortaan zacht voer zijn? Kan ze dan nog wel genieten van het leven?
Dit waren belangrijke vragen voor ons.

Toen de dierenarts in Ermelo vertelde dat eten en drinken geen probleem zou zijn hebben we haar zo snel mogelijk laten opereren.
Er was geen keuze, want je hond enorme pijn laten lijden wil je ook niet en een spuitje geven was ondenkbaar.

Ze is geopereerd en je ziet er bijna niets van. Mensen die het niet weten zien het niet, mensen die het wél weten zien het vaak ook niet. De eerste week na de operatie heeft ze alleen blikvoer gehad, wat zacht is, en wat erin ging als koek. Drinken ging wat moeilijker, daarom gaf ik haar af en toe wat yoghurt zodat ze toch (voor mijn gevoel) vocht binnen kreeg. Toen kreeg ze een week lang haar eigen brokken gemengd met heet water, wat er ook in ging als koek. Nu na twee weken eet ze gewoon weer droge brokken, ook het drinken is geen probleem meer voor haar. Maar het mooiste is wel, dat ze weer echt vrólijk is. Ze gaat, als we haar uitlaten, weer op onderzoek uit (voorheen bleef ze altijd naast ons lopen). Ze stapt op andere honden af (deed ze de laatste maanden ook nooit meer) en ze geniet weer, ze is echt blij!

Dit grote verschil kan alleen maar zijn omdat ze nu geen pijn meer heeft.

Ze is enorm opgeknapt, we zijn heel trots op haar dat ze het zo goed doet en we zijn heel blij dat we voor de operatie hebben gekozen.

Het was geen alledaagse operatie maar de artsen in Ermelo hebben echt een staaltje vakmanschap laten zien, echt klasse!
Demi had het in ieder geval niet béter kunnen treffen.