Moos

Profielfoto MoosHallo, mijn naam is Moos. Ik ben een kruising tussen een cocker spaniël en een kooikerhondje.

Ik ben geboren in Luttelgeest en met 8 weken ben ik in Lelystad gaan wonen, daar had ik nog 4 hondenvrienden om mee te spelen, geweldig. Mijn vrouwtje ging met mij naar school toe en ik deed dit zo geweldig dat ik zelfs een paar klassen mocht overslaan. Toen was ik oud genoeg om echt te gaan sporten BEHENDIGHEID dat is wat we wilden doen. We hebben ons opgegeven bij de KCNWV te Ermelo en we zijn begonnen bij de beginners. We mochten al heel gauw bij de wedstrijdgroep. Nu mochten we beginnen met debutanten wedstrijden. Deze zijn bedoeld voor honden en bazen die nog geen ervaring hebben met de echte behendigheidswedstrijden. Ik ben 3 keer 2e geworden en wat was mijn vrouwtje trots op mij. Ik kreeg mooie bekers en lekkere zakken voer. We trainden natuurlijk wel iedere week tot mijn vrouwtje opmerkte dat ik niet meer zo enthousiast was, ik wilde wel graag maar kon niet meer zo snel. Veel mensen zeiden: “ hij is niet genoeg gemotiveerd, hij vindt er niets meer aan”, maar mijn vrouwtje wilde daar helemaal niets van weten en die zei Moos wil wel maar hij kan het niet meer, hij had vooral moeite met de hoogtesprongen. De schutting en tunnels gingen goed.
We zijn naar de dierenarts gegaan en zijn begonnen met medicijnen, want als het pijn zou zijn dan zou het weer beter moeten gaan en ja hoor met de pijnstilling durfde ik weer de hoogtesprong te springen. Gelukkig kon mijn vrouwtje mij door en door en vond het toch niet goed gaan, weer terug naar de dierenarts, onderzoeken gehad, röntgenfoto’s gemaakt hier was niet veel op te zien. Op advies van dokter Paul zijn we doorgestuurd naar de universiteit in Utrecht, hier moest een MRI gemaakt worden. Uit de MRI bleek dat ik een cyste in mijn onderrug had, vandaar de pijn met springen. Hier ben ik aan geopereerd in Utrecht en als het goed was zou ik na mijn revalidatie weer alles mogen en kunnen ook weer behendigheid.
Dus na 10 weken herstel en rustig aan alles weer een beetje oppakken zijn we ook weer de behendigheid gaan proberen, maar helaas ik had toch nog heel veel pijn in mijn onderrug. Toch maar weer terug naar Utrecht en nu bleek dat ik heel veel littekenweefsel op de plek had van de operatie dus het bleef pijnlijk. Er werd meteen besloten geen behendigheid meer. Liever een hond die kan genieten met wandelen in het bos. Alleen kon dit ook niet zonder pijnstilling maar Moos wist zich zelf in acht te nemen, als hij veel pijn had dan liep hij rustig mee en als hij een goede dag had liep hij lekker door de bosjes en de heide te rennen.
Tot mei 2012 ging het redelijk goed met Moos, maar toen bleek dat Moos ook nog een nekhernia had, ook hier had hij heel veel pijn aan en in overleg met de artsen van de sterkliniek besloten we om Moos niet te laten opereren omdat zijn wervelkolom niet al te best was. Nog meer medicatie erbij zodat Moos toch nog een leuk leven had. Gelukkig is hij in augustus 2012 nog een weekje mee naar Denemarken geweest hij heeft daar heerlijk gerend en gezwommen en vooral we hebben heerlijk van elkaar genoten.
Toen op 23 september 2012 werd Moos zo ziek hij wilde niet meer eten en drinken, direct naar de dierenarts toe, nog geprobeerd met een pijnstiller of het beter zou worden maar helaas, door alle zware medicatie hadden Moos zijn darmen het opgegeven en daar kon hij niet tegen vechten. En hebben wij het moeilijkste besluit ooit moeten nemen we moesten Moos uit zijn lijden verlossen en hem in laten slapen.
Helaas is mijn enige echte maatje maar 5 jaar geworden.

Foto Moos