Kimo

ermelo-foto-kimoNa het overlijden van onze Duitse Dog Igor zijn wij op zoek gegaan naar een nieuw vriendje voor Roy (Cane Corso). Toen ik in Harderwijk een mevrouw tegen kwam met een Bullmastiff, lekker stoer, maar super lief voor de kinderen van het dagcentrum waar ik werk, wist ik welk ras het moest worden. Op internet informatie opgezocht en de raskenmerken spraken ons zeer aan: een lieve, rustige, trouwe, aanhankelijke hond, die zijn familie door dik en dun zou verdedigen. Wel een hond die een strakke hand van opvoeden vroeg.

Al gauw kwam Kimo in ons gezin en het ging heel goed, al vonden we hem wel heel erg rustig. Echt spelen wilde hij niet: de sok met tennisbal werd al gauw Roy’s speeltje, Kimo vond het een dom ding. Af en toe speelde hij wel met Roy, maar meestal negeerde hij hem, wat Roy ook probeerde.

Puppycursus werd helemaal een drama. Rondjes lopen over het veld stond Kimo totaal niet aan. Na twee rondjes hield hij het voor gezien. Hij bleef stokstijf staan en kon je dan echt zo aankijken van: dat heb ik net ook al gedaan hoor, je denkt toch niet dat ik weer zo’n dom rondje ga lopen! Voor de andere puppy’s had hij nauwelijks aandacht.

Zo sjokte Kimo een paar jaar door. Regelmatig kregen we op straat te horen dat de mensen Kimo wel heel stoer vonden, maar hij zou vast al wel oud zijn aan zijn manier van lopen te zien. Dat is niet leuk om te horen als je hond pas 2 of 3 jaar oud is!
Dit toch eens aangekaart bij Bob en hij stelde voor om te kijken of Kimo’s schildklier wel goed werkte. En dit bleek dus niet zo te zijn! Gelukkig zijn daar medicijnen voor en wij wachtten vol spanning af of we verschil zouden merken.

Het viel ons al snel op dat Kimo veel minder sliep. Vooral ’s avonds als iedereen thuis was, werd hij actief, terwijl hij anders altijd in diepe rust was. Kimo heeft een grote knuffel, die ergens in een hoekje lag. Hij heeft die weer gevonden en de knuffel wordt nu weer regelmatig vermoord! Ook lag er nog een bot in de kelderkast. Kimo gaat nu regelmatig op onderzoek uit en dan vind je nog eens wat: een bot dus. Kimo ligt nu steeds te kluiven en binnenkort moet er een nieuw bot komen. Hij gromt zelfs naar Roy als hij te dicht in de buurt van zijn bot komt, dat deed hij anders nooit! We hadden hem nog nooit horen grommen!

Ook bij het uitlaten is het verschil groot. Je moest Kimo altijd een beetje opporren als we uitgingen. Nu staat hij meteen op als je de riem pakt, neemt de riem in zijn bek en holt (!) naar het hek. De eerste keer dat ik dat zag, viel mijn mond open van verbazing: is dit onze Kimo? Hij trekt zelfs af en toe, dat zijn we niet gewend, meestal moesten we hem vooruit trekken.

Kortom van onze slome, veel slapende Bullmastiff is niet veel meer over. We hebben nu een levendige, alerte en een veel vrolijker de wereld in kijkende hond.

Wij zijn blij dat we het advies van Bob hebben opgevolgd om Kimo’s schildklier te controleren. Kimo geniet veel meer van zijn hondenleven en wij met hem!

Corrine Meiling