Het verhaal van Vlammetje

ermelo-foto-vlammetjeHet is eind november 2004 als ik van Eric voor mijn verjaardag nog een kat uit het asiel mag halen. We hebben dan al 2 honden en een hele berg katten. Ik bel met het asiel in Amersfoort en vertel dat ik nog een kat zoek, maar ik wil graag de grootste pechvogel van het asiel meenemen. De medewerkster aarzelt even, ze weet wel een asieldier maar ze weet eigenlijk niet zeker of dit katje wel zal blijven leven. Het gaat om Vlammetje, 5 maanden oud was hij als hoopje ellende binnengekomen. Een groot deel van zijn gezicht was verbrand en gelet op de verwondingen was dit waarschijnlijk door iemand met opzet gedaan. De dierenarts had dit kleine katertje Vlammetje gedoopt. We gaan naar Amersfoort, ik mag even kijken bij Vlammetje en als ik hem in mijn armen houd ontstaat er direct een band. Door al het bloed en de korsten rond zijn ogen kijkt hij me aan en maakt een geluidje. Vlam kan niet echt miauwen omdat hij eigenlijk geen neus heeft. Vanwege het infectiegevaar mag Eric alleen even door de ruit kijken. Eric besteedt zijn tijd goed, hij kijkt even in het boek met honden en zo komt Bailey, een 1 jaar oude Berner Sennen reu ons leven binnen. Vlak voor Kerst mag Vlam met ons mee naar huis.

Vlam is de echte special van de hele groep. Na lange weken van intensieve verzorging zijn de wonden redelijk genezen, al blijft hij natuurlijk voor altijd een groot deel van zijn neus en oogleden missen. Elke verkoudheid is voor Vlam een nachtmerrie en hij heeft al meer antibiotica op dan de meeste katten in een heel leven. Maar Vlam leeft en hij geniet. Hij heeft allerlei speciale rechten. Zo eet hij graag patat, chips en vooral noten, we halen overal natuurlijk wel het zout vanaf. Misschien doordat hij slecht ruikt, heeft hij deze gekke voorkeur voor etenswaren. Je moet hem wel alles snel geven anders krijg je een knal. Hij slaapt de hele avond bij mij op schoot.

Vlammetje blijft altijd binnen, omdat hij buiten teveel kans op infecties loopt. Toch ziet hij kans om natuurlijk in de winter met behoorlijke nachtvorst er vandoor te gaan. We zijn hem 5 dagen kwijt. We zoeken ons suf, plaatsen overal foto’s en uiteindelijk gaan we met de medewerkster van het asiel en haar vriend op een avond weer zoeken. We zijn eigenlijk moedeloos op weg terug naar huis als ik nog een keer hard ‘Vlammetje’ roep, ineens hoor ik het zo kenmerkende geluid. Vlammetje heeft zijn intrek genomen in een speelhuisje voor kinderen in een tuin twee straten achter die van ons. Hij is steenkoud en broodmager. Dolgelukkig nemen we hem mee naar huis en hij eet tot hij bijna omvalt. Na deze expeditie zegt Eric vaak: Vlam is nooit helemaal de oude geworden. Vlam slaapt veel. Als we begin 2010 onder narcose zijn gebit laten schoonmaken komt hij niet lekker uit de narcose. Hij wordt in een zuurstoftent gelegd en het gaat weer goed.

Begin dit jaar overleg ik met Harold van De Tromp kliniek. Eigenlijk zouden alle tanden en kiezen van Vlam eruit moeten. Maar zowel Harold als wij zien het niet zo zitten, dit betekent weer 3 keer narcose. Harold maakt het gebit zonder narcose zover hij kan schoon en speciale lotion en algen door zijn voer moeten de rest doen.
We hebben zomervakantie als we op een avond tv kijken en Vlam ineens met een vreselijke gil tussen ons in valt. Hij lag op de leuning van de bank, we schrikken want Vlam blijft grommen en hij loopt vreemd. We bellen De Tromp en mogen direct komen. Een vriendelijke vervangster stelt snel vast dat Vlam zijn poot heeft gebroken. We zijn allemaal verbaasd dat hij dit voor elkaar heeft gekregen met een val van nog geen 50 centimeter op een zachte bank. De volgende dag gaat Vlam dan toch onder narcose en zijn poot wordt gezet en voorzien van een prachtige spalk met rood verband kan hij weer mee naar huis. Ze hebben meteen dan ook maar zijn gebit schoongemaakt.

Vlam wordt snel handig met de spalk en hij geniet van de extra aandacht maar wat opvalt is dat hij eigenlijk vooral veel slaapt. Na 4 weken controleert Harold de poot, helaas is deze niet hersteld en dus nog 2 weken verder met de spalk. Een paar dagen voordat we weer voor controle zouden komen is Vlam bij de andere katten als we diezelfde vreselijke gil horen. We schrikken en ik weet direct dat er iets niet klopt. Ik bel en Harold en Gontje vragen of ik direct kom. Ze kijken samen Vlammetje na en het is niet te geloven, maar Vlam heeft door het gips heen weer zijn poot gebroken. Ik word doorverwezen naar Ermelo. Ik schrik direct als ik de afspraak maak, ze willen eerst extra foto’s maken om te controleren of er geen tumor is. Begin dit jaar controleerde Bob op verzoek van Harold ook foto’s, toen van Bailey en hij zag op de poot van Bailey iets verdachts en vermoedde een bottumor. Uiteindelijk bleek onze Bailey kanker te hebben en binnen 6 weken moesten wij hem laten gaan.

Met lood in mijn schoenen ga ik naar Ermelo waar ik Bob ontmoet, die heel vriendelijk is en dus sta ik binnen enkele minuten te janken. Ik verteld over Bailey en hij begrijpt wel dat ik overstuur ben. Hij maakt de foto’s en waar we bang voor zijn blijkt waar: er zit op de plek van de breuk een tumor. Voor de zekerheid maakt Bob nog meer foto’s, er zijn verder nergens tumoren zichtbaar. De longen van Vlam zien er niet goed uit, maar dit lijkt eerder de oude schade van toen Vlam 5 maanden was en hele hete lucht heeft ingeademd. De enige overlevingskans voor Vlam is het amputeren van de poot en ik laat Vlam in Ermelo achter. De volgende dag wordt zijn poot geamputeerd en gelukkig gaat alles goed. Vlam logeert 2 dagen in Ermelo en wordt al snel de lieveling. Later blijkt dat de tumor er lang heeft gezeten en niet alleen in het bot zat maar ook in het omliggende spierweefsel was gegroeid. Vlam heeft dus veel pijn gehad en dus was het niet gek dat hij zoveel sliep.

Vlam komt na 2 dagen thuis en 4 dagen na de operatie hebben we de oude Vlam terug. Hij wordt snel handig op 3 poten, springt als vanouds, maar is vooral weer enorm aanwezig! Hij slaapt een stuk minder, eet voor het eerst in zijn leven supergoed, gromt tegen de honden en katten als hij er door wil en schreeuwt tegen ons om aan te geven dat we hem moeten aaien of dat de patat sneller moet worden aangegeven. Vlam is nu ruim 7 jaar oud, we hopen dat hij heel oud wordt, maar het allerbelangrijkste is dat hij het naar zijn zin heeft, en dat heeft hij nu weer!

Heel veel dank aan alle medewerkers van de dierenkliniek Ermelo en De Tromp voor de goede zorgen!

Tritia