De wonderbare Darrak

Profielfoto puppy DarrakEen Duitse Herder is een geweldige hond. Heerlijk om te trainen. Leuk om mee te spelen en geweldig om mee te speuren. Dus…….wij besloten om een keer zo’n pup te kopen. Wij hadden altijd asielhonden gehad, gemengd met Herderbloed. Deze keer zou het een raszuivere worden.
Kynologenclub gebeld om zeker te zijn van een goed adres. De fokkers, man en vrouw, waren allebei keurmeesters van Duitse Herders. Volgens ons zaten wij dus helemaal goed. Keurmeesters weten hoe een gezonde hond moet zijn. Wij kochten daar een allerliefst klein Herdertje en wij noemden hem Darrak.
Jammer genoeg waren onze gedachten niet juist. Keurmeesters bepalen hoe een rashond eruit moet zien. Bij de Duitse Herder schijnt het mooi te zijn dat de achterhand erg laag is, met als gevolg……veel pijn.

Darrak was erg lief, maar de hondentraining ging niet zo goed. Tijdens de trainingen vertelden ze mij dat ik niets fout deed. Ook zij begrepen het niet. Eten ging ook al steeds slechter. Van allerlei verschillende soorten voeding geprobeerd en met 7 maanden had hij 6 kg ondergewicht. Dierenartsen dachten dat hij het niet zou halen. Hij zou de anderhalf jaar waarschijnlijk niet halen. Voeden ging uit de hand. Ook heel vaak het eten achter in zijn keel moeten stoppen. Vreselijk, ……..moesten mijn man en ik hem in laten slapen? Nee, zijn ogen en zijn reacties op ons vertelden ons dat hij nog een heleboel levenslust had. Hij wilde zoveel, maar kon lang niet alles.

Een van de hondentrainsters raadde mij aan om naar de dierenartsen praktijk Carrière in Ermelo te gaan. Onze Darrak was mooi van buiten, mooi van karakter, maar lelijk van binnen. Daar is het gevecht voor zijn leven begonnen. Wat de dierenarts ook met Darrak deed, hij was altijd lief voor haar. Zelfs als zij hem een keer pijn moest doen kreeg ze alsnog een lieve lik van hem.

Mevrouw Carrière heeft ons na allerlei testen doorgestuurd naar Wageningen. Haar diagnose was dat zijn darmen er erg slecht aan toe waren. Ook waren er vraagtekens of zijn heupen wel zo goed waren. Hij was nog te jong om het met zekerheid te zeggen. Dr. Mandigers van de Wagenrenk in Wageningen had de apperatuur om via de keel, de maag en darmen van binnen te bekijken. Ik mocht meekijken. Dit was echt om te huilen. Er zat geen plekje meer wat rose was van kleur. Alles was gevlokt. Darrak leed aan een chronische darmontsteking die helaas veel voorkomt bij de duitse herder. De behandeling bestaat onder andere uit het geven van prednisolon.
Er werd aangeraden Darrak met 9 maanden te laten castreren om zijn eetlust te bevorderen. Hij moest gelijk aan een erg hoge dosering Prednison. Het sloeg aan. Langzaam maar zeker kreeg hij weer eetlust en kwam hij aan. Het eten ging niet super, maar met wat spelletjes kregen wij het er meestal wel in. Daarna ben ik weer helemaal opnieuw begonnen met de puppy training, de gehoorzame huishond en daarna een geweldig leuke speur training. (positieve klickertraining is een aanrader).
Iedereen was blij. Darrak voelde zich beter en was ook blij. Eten ging redelijk, ontlasting was de ene keer goed de andere keer matig en soms slecht. En………speuren deed en doet hij nog steeds als de beste.
Toen kwam de jeuk, huidproblemen. Antibiotica en weer een hogere dosering prednison. Daarna twee keer een aanval van myositis ( spierontsteking). Hij kreeg een soort kramp in kaak, waardoor hij alleen vloeibaar kon eten. Uiteraard moest de dosering prednison weer flink omhoog. Gelukkig konden we in de loop der jaren een soort evenwicht instellen zodat hij het met zo min mogelijk prednisolon kon redden.
Maar door alle levenslust die Darrak had en nog heeft, kwam hij er weer opnieuw bovenop. Inmiddels wel dikke vriendjes met de dierenarts geworden (zolang zij niet in de behandelkamer was). Martine Carière zei tegen mij, dat hij ondanks alles, toch wel de leeftijd van 6 jaar zou kunnen halen en niet met alleen maar kwakkelen, maar ook met plezier in het leven.

Als je het over een dier hebt wat je overal mee naar toe kunt nemen, is de naam van dat dier Darrak. Hij luistert geweldig, kan mee naar een restaurant en niemand merkt hem op. Gaat mee op vakantie, de bergen in en houd ons altijd in de gaten. We wandelden heel veel met hem. Zijn spiercorset moest sterk blijven, want inmiddels was het al duidelijk dat Darrak HD had. Zowel Martine als Bob vonden hem lekkere stevige billen hebben, door al dat wandelen. Jammer genoeg werd dat minder en minder. Hij was inmiddels 7 jaar geworden. Al een jaar boven de ingeschatte leeftijd. Darrak werd slomer en slomer. Zijn spierkorset werd steeds minder. Er werden weer opnieuw foto’s genomen en het was werkelijk waar een super puinhoop. Er zat geen stukje kraakbeen meer in zijn heupen. Mijn man er ik dachten aan nieuwe heupen voor Darrak, maar waren bang dit voor ons zelf te doen. Wij dachten dat het voor Darrak een martelgang zou worden.
Dan maar raad vragen aan Martine. Ook zij is helemaal dol op onze lieve hond en vertelde ons dat als het haar hond was zij dit zou doen, maar gaf ons ook het advies om met orthopeed dr. Meij te gaan praten. Als er geen nieuwe heupen bij Darrak kon worden gezet, zou hij hooguit nog een half jaar op zware pijnstillers kunnen leven. Daarna zou de pijn ondragelijk worden en is het laten leven niet meer diervriendelijk.

Wij zijn toch naar Urecht gegaan en hebben een heel plezierig gesprek gehad. Dr. Meij overtuigde ons ervan dat 10 dagen na de operatie als de hechtingen eruit zijn, de pijn in de botten er ook niet meer zou zijn. Bovendien zou hij sterke pijnstillers voor de eerste 2 weken krijgen.
Mijn man en ik hebben ons laten overtuigen. De eerste heup werd gedaan. Onze keel werd dichtgesnoerd. De operatie zou een paar uur duren. Angst…onzekerheid…….zou het allemaal goed gaan?
Hij heeft een nachtje in de IC gelegen omdat hij onrustig uit de narcose kwam. Het was wel heel bijzonder dat wij via een daar geplaatste webcam op internet mee konden kijken hoe hij er aan toe was en hoe zij hem behandelden. Elke knuffel, aai, nieuwe medicatie hebben wij kunnen zien. Als wij onzeker waren over wat wij zagen konden wij bellen en kregen een geweldige uitleg. Ik heb ook de code doorgegeven aan de dierenarts. Iedereen was daar super enthousiast over dit gebeuren.
De volgende dag konden wij hem weer ophalen. We hoopten dat er een brancard in de faculteit aanwezig was, om Darrak naar de auto te kunnen brengen………..
We komen daar aan,………Darrak ziet ons……….staat op en loopt de hele faculteit door om samen met ons naar auto te gaan. We waren helemaal verbaasd. Hij was wel een beetje wankel door de pijnstillers.
Wij vonden het de eerste dagen erg griezelig hem te laten lopen. Toch kon hij aan het eind van de eerste week 6 keer 300 meter lopen. Na 4 weken liep hij al 4 km achter elkaar. De nog niet geopereerde heup was natuurlijk nog steeds pijnlijk, maar je merkte toch dat hij steeds vaker steun zocht bij zijn nieuwe heup en dat hij dus ook al minder pijn had. Fantastisch!!! Hij had wel een erg schuine loop omdat hij volgens zijn fysiotherapeut zijn nog niet geopereerde poot aan het ontlasten was.
Zijn fysiotherapeut Michiel Moens heeft hem op een geweldige manier begeleid.

portretDe wandelingen in het bos waren soms heel erg bijzonder. Ik kwam een man tegen die op krukken liep en zijn hond uit liet. De nog kale geopereerde heup van Darrak viel hem op, waardoor we aan de praat raakten. Hij vond het geweldig dat Darrak een kans heeft gekregen een nieuw pijnloos leven te gaan leiden. Ik vertelde hem dat de keus om dit voor Darrak te doen ook niet moeilijk was. De 6 weken Italië vakantie hebben wij ingeruild voor 2 nieuwe heupen voor de hond. Ik zei dat niet iedereen dat zo maar kon doen, waarop de man mij een heel bijzonder antwoord gaf. “Mevrouw, u wil niet weten hoeveel mensen er in Nederland zijn die zich dat wél kunnen veroorloven”. Waarop ik mijn wenkbrauwen optrok.
“Er worden persoonlijke leningen afgesloten voor auto’s die eigenlijk te duur zijn. Waarom dan ook niet voor je hond die altijd trouw is en een grote vriend van je is?”. Ik werd er helemaal stil van.
Ik stond op het punt zijn hond te aaien. “Niet doen”, zei hij. “Mijn hond is allergisch voor de huidzuren van mensen, ik kan hem ook alleen maar aaien als ik mijn handen met een speciale zeep heb gewassen of handschoenen aan heb”. Ik hoopte voor hem, dat zijn krukken tijdelijk waren en voor de hond dat hij over die allergie heen zou komen. Maar nee, hij zei; “dit gaat nooit meer over, daarom passen wij zo goed bij elkaar. Wij begrijpen elkaar”.

De tweede heup moest worden gedaan. Wederom angst. Het is en blijft een hele operatie met een altijd aanwezig risico. Weer een nachtje IC. Weer opnieuw mee kunnen kijken via internet.
Toen Darrak weer thuis was had hij een heel erge blauwe plek die vreselijk dik was. Een bloeding? De volgende dag had Darrak koorts. Dikke paniek. Protheses kunnen ook afstoten.
Martine kwam gelijk. Injectie met Metacam. Dit moest elke dag gebeuren. Onze overbuurvrouw Dianne Kersten (eigenlijk paardendierenarts) heeft deze taak van Martine overgenomen, anders moest Martine elke keer op en neer reizen, 30 km heen en 30 km terug.
Jullie raden het al……….Darrak knapte weer op en de snelheid van genezing overtrof de eerste operatie. Martine durft nu niks meer over de leeftijd van Darrak te zeggen. In haar belevingswereld is het een Wonderhond met een heel erg grote levenslust.
Op dit moment kan Darrak met gemak 10 km op een dag lopen. Heuveltjes gaat ook goed. Een flinke draf van 2 km naast de fiets gaat ook al goed. Dit zijn wij langzaam aan het opbouwen.
Lieve mensen, ter verduidelijking. De laatste operatie was ongeveer 12 weken geleden. Ons lieve dier is actief, kan rennen, kijkt blij uit de ogen en is PIJNVRIJ.

De baasjes van Darrak

Update: Darrak is helaas in juni 2013 overleden. We zullen hem missen!