Achter de schermen

Advertorial Hotspots magazine 2012

Nieuwsgierig geworden door de vorige interviews met Bob en Martine Carrière zou ik het toch wel heel erg leuk vinden om eens een kijkje achter de schermen te nemen bij de dierenkliniek. Omdat ik weinig thuis ben heb ik zelf geen huisdieren, maar een zielig poesje of hondje vertroetelen bij de dierenarts lijkt me wel wat!

Martine vindt het geen enkel probleem en ik mag zelfs twee dagen meelopen. Stiekem ben ik toch wel een beetje huiverig voor wat ik daar ga aantreffen, want bloederige taferelen hoeven van mij ook weer niet. Martine’s tip om stevig te ontbijten als ik kom, helpt daar ook niet echt bij. “met een goed gevulde maag kan je meer hebben.” licht ze me toe.

Dag 1

Bij de eerste rondleiding kijk ik mijn ogen uit. Het is veel groter dan ik had gedacht en ook tref ik veel meer medewerkers dan verwacht. Eigenlijk is het net een ziekenhuis, maar dan zonder het bekende luchtje. Ik vraag aan Martine of het druk gaat worden vandaag. “Wacht maar af,” zegt ze lachend. “Aan het einde van de dag kan jij niet meer op je benen staan!” Inderdaad komt er een eindeloze stroom patiënten op gang en ik zie de meest verschillende dieren voorbij komen. Bakbeesten van honden, kleine hondjes die meer op een konijn lijken, talloze katten en allerlei knaagdieren. Alles komt wel op afspraak binnen, maar tussendoor komen de spoedgevallen er ook nog eens bij. Van het asiel, de Dierenambulance of met de eigenaar. Ik was blij dat ik mij een beetje kon terugtrekken bij Martine in de spreekkamer want niet alle honden keken even vriendelijk.

De eerste patiënten hadden allemaal “internistische” klachten, zoals dat heet. Dat betekent zo veel als dat sommige organen niet goed werken waardoor er klachten ontstaan. Zo zag ik veel dieren met huidklachten, oorklachten, hartpatiënten en dieren die het niet doen. Martine is met haar 26 jaar ervaring niet snel meer onder de indruk: “Veel dieren met chronische problemen komen vaak elders, doorgestuurd door de eigen dierenarts. Niets is leuker dan de puzzel op te lossen en dier en eigenaar weer gelukkig te maken.” Zelf tref ik de blije eigenaren van een herdershond die weer een gezonde vacht heeft gekregen. De eigenaren zijn zo vol lof over Martine’s daden, dat ze zich er haast een beetje ongemakkelijk bij voelt.

Herdershond voor en na huidbehandeling

Als later een hond voor verder onderzoek uit de opname wordt gehaald vat ze de klachten van de hond krachtig voor mij samen: “De hond is een beetje sloom en heeft last van haar blaas.” Het is een oude Beagle die al langere tijd kampt met blaasklachten begrijp ik en Martine zal een echo maken om de diagnose te stellen. Voordat ik begrijp wat er gebeurt is ze klaar en wijst mij een grote blaassteen aan op het scherm, tenminste, dat is wat ze zegt dat de zwarte en witte vlekjes zijn. “Ga je die er nu uithalen?” vraag ik, een beetje bang voor het antwoord dat komen gaat. “Nee, daar hebben we Brenda voor, die doet niets liever dan opereren. Zij gaat haar vanmiddag opereren.” Opgelucht informeer ik of Martine dan helemaal geen chirurgie doet. “Jawel hoor, maar vooral aan keel, neus, hals, oor en bij pasgeboren dieren.” Ze legt uit dat dit in het verlengde ligt van de begeleiding van vruchtbaarheid en de begeleiding van pasgeboren nesten. Daarnaast probeert ze problemen die ontstaan door schadelijke raskenmerken te verlichten met chirurgie indien mogelijk.

Op weg naar de kantine vergaap ik me nog even aan de vitrine, waarin allerlei producten liggen die uit de magen van patiënten gehaald zijn. Wat die beesten toch allemaal opeten! Laatste oogst is van dierenarts Paul, een complete satéprikker met de brokken vlees er nog aan in een pot met sterk water. De satéprikker werd operatief uit de maag verwijderd om erger te voorkomen. In de kantine staat een grote taart klaar van een dankbare eigenaar met een prachtige fotokaart erbij.
’s Middags gebeurt er nog veel meer, met als uitsmijter een Berner Sennen pup. De eigenaar heeft gezien dat de hond een sok opschrokte en die moet er nu uit. Even ben ik bang alsnog een bloederige operatie te moeten aanschouwen, maar Martine laat de 2e operatiekamer klaar maken voor een behandeling met een soort slang met een cameraatje er in. De pup wordt verdoofd en een eindeloos stuk slang verdwijnt in het arme dier. Martine priegelt een heel dun kabeltje door de slang en de assistente legt mij uit dat daar een sterk grijpertje aan zit. Even later komt alles in beweging, heel voorzichtig wordt de slang uit de pup getrokken en tot mijn verbazing bungelt er inderdaad een sok aan het uiteinde van de slang. Iedereen is blij dat het op deze manier gelukt is. Martine licht mij later toe dat dit veel minder belastend is voor de pup dan een operatie. Berner Sennen honden schijnen er een hobby van te maken, “Heet wordt pas echt leuk als één van de eigenaren het kledingstuk niet herkent.” grapt Martine. Ik ben blij als ik aan het eind van de middag naar huis kan. De dag vol nieuwe indrukken is me inderdaad in de benen gaan zitten. Op de kliniek gaan ze nog even vrolijk door tot acht uur. Moe maar voldaan ga ik thuis vroeg in bed. Pfff, op naar dag twee!

Dag 2

Deze dag loop ik mee met Dr. Bob en deze beloofd mij dat het een stuk overzichtelijker gaat worden voor mij vandaag. “Vandaag zal je alleen maar orthopedische patiënten zien, want dat is het enige wat ik doe.” Orthopedie is dat gedeelte van de diergeneeskunde dat zich bezighoudt met de diagnostiek en behandeling van alle delen van het skelet, inclusief gewrichten, pezen, spieren en banden. “Orthopedie is het mooiste wat er is, het is mooi om de dieren van pijn af te helpen of ze weer goed te laten lopen. Bovendien, zo vervolgt hij, “past het in onze filosofie om dierenartsen deelgebieden te laten doen. Beter één deel heel goed dan alles half. De optelsom is uiteindelijk dat het hele team samen altijd een oplossing kan brengen. Maar ik kan ook nog steeds een oorontsteking behandelen hoor!”
Eerst doen we een aantal controlepatiënten voordat de operaties beginnen. Ik zie dieren met genezende botbreuken, kreupelen honden en een kat in een spalk voorbij komen voordat Dr. Bob de operatiekamer in moet. Ik mag gelukkig niet mee de operatiekamer in. Bij een Sterkliniek zijn er erg strenge eisen en de 1e operatiekamer is alleen toegankelijk voor chirurgieteams. Dat vind ik helemaal niet erg.

Terwijl ik onder andere toekijk hoe dierenarts Kristel een bloeddrukmeting bij een kat uitvoert krijgt een hond van Dr. Bob een kunstbandje in zijn knie. Later legt hij mij uit dat het zogenaamde “voetbalknietje” een veel voorkomende blessure is die veel dierenartsen doorsturen. Tot mijn verbazing opereert hij zelfs katten en konijnen aan deze aandoening. Als hij mijn verbaasde blik ziet lacht hij en zegt: “Tja, in onze westerse maatschappij gaan we nu eenmaal zo met dieren om. Hoewel er nog veel verbeterd kan worden, is inslapen het alternatief en dat is wel het alleruiterste.” Beide dagen heb ik van verschillende afspraken gehoord betreffende euthanasie, het is echt dagelijks werk op de kliniek. Ongeneeslijk zieke dieren, dieren aan het einde van hun Latijn en ernstige traumaslachtoffers worden uit hun lijden verlost. Hier wil ik echt niet bij zijn, maar dat was ook niet de bedoeling gelukkig. Alles vindt in een aparte kamer plaats en ik probeer uit de buurt te blijven.

Dokter Bob knuffelt met de katIn de 1e opname knuffelen we nog even een kat die na de operatie tijdelijk blijft, omdat het dier een ongeluk kreeg op de dag dat de eigenaar op vakantie ging. Als ik het goed begrijp zit de knie weer in elkaar met behulp van schroefjes en bandjes en kon zo amputatie worden voorkomen. Het beestje schijnt nergens last van te hebben want hij kroelt als een dolle tegen Dr. Bob op.

Op mijn vraag of het nooit gaat vervelen na zo veel jaar, denkt hij even na. “Natuurlijk worden sommige dingen routine maar het verveelt nooit! Bovendien blijven we onze kliniek ontwikkelen en gaan we nieuwe uitdagingen aan. Zo gaan we vanaf komende maand dierenartsen opleidingen voor de faculteit Diergeneeskunde. We zijn één van de weinige klinieken in Nederland die deze samenwerking met de faculteit is aangegaan. Vlak voor hun afstuderen als dierenarts komen ze hier nog even twee maanden de praktische kneepjes van het vak leren. Wat is er leuker dan je kennis en ervaring over te dragen aan een jonge collega en op hun beurt praten ze ons weer bij,” aldus Bob.

We lopen nog even langs de opname waar ik me beperk tot het knuffelen van een kat. Er is deze dagen een wereld voor me open gegaan, met dank aan alle medewerkers van Sterkliniek Dierenartsen Ermelo voor de geboden gelegenheid. Ik hoop dat jullie nog maar veel dieren beter mogen maken!

“Niets is leuker dan de puzzel op te lossen en dier en eigenaar weer gelukkig te maken”

Bekijk hier het originele artikel: Hotspots Achter de schermen pdf